Ziek

De afgelopen dagen ben ik ziek geweest. Een koudje gevat bij een gemiddelde temperatuur van zo'n 30 graden.

Ik weet nog precies wanneer het was. Ik was aan het wandelen met mijn hond, het waaide maar het was ook vies warm.

Ik nam een duik in de zee en voelde op het strand de kou in mijn botten kruipen.

Als een braadworstje in weken oude Croma zat ik op mijn werk achter de computer. En het werd alleen maar erger. Ik had geen honger, staakte het roken en dronk alleen nog maar kokosnootmelk.

Vijf dagen in bed gelegen. Geslapen en gedroomd over vallende herfsbladeren op de Holterberg. Met een dikke muts op zoeken naar eikeldopjes om daarop vervolgens te fluiten.

Het waren een paar mooie dagen. Ziektewinst kan soms ook erg louterend werken.

Hier ga ik nooit naar de dokter. Het enige dat hij voorschrijft is antibiotica.
Toen mijn pleegdochter laatst ziek was, een verkoudheidje, kwam zijn assisente met een literfles amoxicicline aanzetten.

Ik werd erg boos en kreeg natuurlijk een paar glimlachen terug.

Wat ik wel doe wanneer ik ziek ben is me laten masseren. Ik heb er heel lang over gedaan om de juiste masseur te vinden. De meeste Indonesische massages bestaan uit heel hard knijpen en je vingers uit de gewrichten trekken.

Andy , mijn masseur, is geregistreerd. Weliswaar dateert zijn briefje uit 1995, maar goed, ooit was ie goed genoeg om zo'n papiertje te krijgen. Bovendien heeft hij een boekje over de gewrichten en spieren van het menselijk lichaam. Dat stelt een beetje gerust.

Voordat Andy gaat masseren, fluistert hij altijd eerst een paar woorden.

,,Ik probeer de boze geesten uit uw lichaam te halen meneer."

Hij blaast wat en draait bezwerende rondjes met zijn handen. Die handen zijn van goud trouwens. Andy kent mijn lichaam, weet waar mijn zwakke plekken zitten en behandeld ze uitermate verfrissend.

Ik ben een kenner , zolangzamerhand.

In Singapore ga ik altijd naar een Chinees toe voor een voetzoelreflex massage. De laatste keer voelde ik de pijn uit mijn voeten stromen. Na 1 uur lopen zat ie er weliswaar weer in, maar goed. Het was perfect.

De meest bijzondere massage heb ik in Peking gehad. Een tantra-ding. Die man ging de energiebanen buiten mijn lichaam masseren. Hij deed heel moeilijk en het leek hem heel veel kracht te kosten.

,,Moak mie de kop niet gek" , zei ik in mijn beste Chinees.

Ik ben misschien wel een beetje te nuchter voor het het leven hier. Oosterse wijsheden zijn leuk, maar wanneer ze verder dan 100 kilometer ten oosten van Bathmen liggen, haak ik af.

Koninginnedag

Gisteren vierde Indonesie haar 63ste verjaardag. De eilandenarchipel is ruim een halve eeuw onafhankelijk. En dat moest gevierd worden. Mensen houden immers van feestjes. Vooral als ze niets te vreten hebben. Het doodt de tijd een beetje.

Ik zapte thuis wat van zender naar zender en zag eigenlijk overal het zelfde. Ingevallen wangetjes van mensen die echt niets te eten hebben. En met pukkels bezaaide gezichten van mensen die alles wat eetbaar is in vette olie gooien. Sommigen, waaronder ik ook, zijn vadsig.

En dat is lastig, kan ik vertellen. De hitte pakt je bij de strot en stompt je in de volle maag.

Maar wat zag ik nog meer opt de 63ste verjaardag van Indonesie. Geen Nederlandse vlaggen die in de fik werden gestoken. Geen verwijten over dit en dat en zus en zo. Geen als.....dan.....

Nou ja, het boetekleed werd overigens ook niet aangetrokken. Het was in mijn ogen wel wat gepaster geweest overigens. Het gaat slecht met de economie, het land wordt geteisterd door natuurrampen. En er is (zucht-heb je hem weer) veel corruptie.

Ik zat op mijn stoel gekluisterd te kijken naar de variant op het Nederlandse koekhappen. Hier heet dat kroepoek happen.

Ik maakte een sprongetje toe ik moslimmannen zag zaklopen.

Ik speelde luchtgitaar bij het bamboe-paalzitten.

Ik begon te gapen bij het kokosnoot schieten en zag me zelf in wazige beelden klootschieten te Eefde.

Er is dus helemaal niets veranderd hier. Leve de koningin riep ik.

Singapore exit

Wanneer ik in Singapore ben slaap ik altijd in Bugis. Het Cosy Corner guesthouse heeft een fraai rooftop waar je voor een bed maar 12 Singapore dollar betaalt. Zo'n 6 euro zeg maar. Deze keer sliep ik met een aantal Japanners op het dak. Samen tuurden we naar de skyline van de stad. Een Japanner was straatartiest. Hij had een fluit en oefende tot diep in de nacht. Hij had ook een rasta kapsel en leek eigenlijk helemaal niet op een Japanner. Hij praatte wel zo. Hoe hij floot ben ik al weer vergeten.

In Bugis zit ik altijd op m'n vaste plekje, vlak voor de grote overdekte markt en achter de Bugis Junction. Ze verkopen daar verse sapjes. Ik sla er in een uur meestal een stuk of zes achterover. Ananas is mijn favoriet.

Deze keer kwam ik in gesprek met een echte Singaporees. Geen Chinees, geen Maleisier, een beetje Engels bloed. Een minderheid kortom. In zijn eigen stad nog wel.

En hij was boos.

,,Je moet nu zelfs Chinees kunnen spreken om een baan te krijgen." Engels is de officiele taal in Singapore. Het is trouwens prachtig wanneer je de Chinezen met zo'n bekakt Engels accent hoort spreken.

Daarnaast zijn de Chineze vrouwen ook prachtig. Een melkwitte hoid, gitzwarte haren. Rank en uitgebalanceerd.

Onderhuids speelt er dus een hele boel in Singapore.

,,Daar hoor je niets over, maar het borrelt. Het komt vanzelf wel boven."

Het zijn de Chinezen zonder god en de moslims uit Maleisie die rommel maken in het schone Singapore.

,,Ze zoeken contact met elkaar. Eigenlijk moeten ze niets van elkaar weten maar sinds de aanslag in New York zijn ze opeens goede vrienden geworden."

De moslims zoeken geld bij de rijke Chinezen zonder God. De Chinezen zoeken hetzelfde maar zeggen iets anders.

,,Recht, orde en discipline."

In Singapore heb ik veel moslim mannen met van die baarden gezien. Ze lopen in witte jurken waaronder van die kromme harige benen uitsteken. Hun vrouwen zitten natuurlijk thuis.

,,Ook hier krijgen de moslims steeds meer macht."

Onlangs kreeg Channel NewsAsia (de NOS van Singapore) een standje omdat ze een programma hadden gemaakt waarin twee homo's voorkwamen. Het was een klusprogramma.

Vanochtend las ik in de Jakarta Post dat de moslim gemeenschap in Indonesie een uitspraak over homo's had gedaan.

,,Mensen zijn allemaal gelijk in de ogen van God". Echt waar!!!

De vrolijke Islam

In geen enkel land wonen zoveel moslims als in Indonesie. Maar de staat is seculier. Officieel hangt Indonesie geen geloof aan. Toch zie je aan de details dat het tegendeel bewezen wordt.

De soaps in Indonesie gaan steeds vaker over geloofszaken. Een boef wordt gevangen en bekeert zich in de gevangenis tot moslim. Een overspelige vrouw die op straat is gezet wordt met betraande ogen opgevangen door een goedhartige moslimfamilie.

Meer concreet: de bekende Dangdut zangeres Dewi Persik, mag in veel steden niet meer optreden. Ze draait teveel met haar kont. Iets dat gewoon bij die muziek hoort. De miss Indonesie verkiezing werd in Sumatra verboden omdat het tot gelschtsziekten zou leiden.

Momenteel speelt de zaak Ryan in Jakarta. De homo-jongen heeft 5 voormalige partners omgelegd en sommigen geloof ik ook ijn stukken gesneden. Zelfs kwaliteitskranten als de Kompas, pakken het voorval aan om flink van leer te gaan tegen de homo-scene in Indonesie.

Maar wie hier gewoon rondwandelt merkt daar niets van. Er wordt bier gedronken. Hoofddoeken zijn niet verplicht en de gebeden uit de moskee lijken vaak meer op een soundmixshow dan op een serieuze geloofsuiting.

Het valt te bezien welke kant het opgaat met de moslimcultuur hier. De regering staat onder forse druk van behoorlijk extreme Islam-groepen. Een peiling wees laatst uit dat de bevolking niet negatief tegenover het ten dele invoeren van de sharia staat.

En dan zijn er de natuurlijk de Chinezen. Zij hebben geld verdienen tot geloof verheven. En, zo hoorde ik in Singapore, sluiten geheime deals met extreme moslims.

Maar daarover later meer.

Morgen is Indonesie 63 jaar onafhankelijk. En dat ga ik vanavond al vieren.

Singapore

Morgen ga ik naar Singapore voor een nieuw visum. En hoewel Singapore maar een paar kilometer van de Indonesische Riau eilanden ligt is het er totaal anders.

Het is er netjes, schoon en geordend. Mensen gooien rommel in de prullenbak en de taxichauffeurs zeggen niet "ja" als ze eigenlijk nee bedoelen. Daarnaast rijden ze ook niet eerst 10 rondjes om je vervolgens op een verkeerde plek af te zetten.

De mensen zijn eerlijk en gediciplineerd. Er wordt gewerkt en dat valt aan de stad af te zien.

Ik hou van Singapore. Hoe langer ik in Indonesie ben hoe meer ik me een Nederlander ga voelen. Hard werkend en godsvrezend. Hoe wel dat laatste voor de Singaporezen niet geldt werken ze wel hard.

Ik ga lekker wandelen en naar de bibliotheek. Waarschijnlijk ook naar de film en natuurlijk heel veel varkensvlees eten.

Singapore is heel lang een Engelse kolonie geweest. Indonesie heel lang een Nederlandse. Je zou bijna denken dat het onze schuld is dat Indonesie nog een ontwikkelingsland is.

Maar hoe hebben die Engelsen - Hong Kong is ook zo'n fraai voorbeeld - toch hun voetafdrukken zo duidelijk weten te zetten in die landen.

Hier in Indonesie hebben we op ijzeren klompen gelopen en waar we onze voetstappen hebben gezet zal nooit meer gras groeien.

Porno

Wij hebben 2 internetcafe's. De ene is puur gericht op toeristen. Buitenlanders die mailtjes versturen, chatten, skypen of hun foto's op cd's branden. Het loopt als een tiet.

Maar graag willen we dat de mensen uit het dorp ook gaan internetten. Indonesie loppt ontzettend achter wanneer je het vergelijkt met buurlanden zoals Singapore of Kuala Lumpur. Er valt kortom dus een markt te winnen.

In het "toeristen" internetcafe komen nauwelijks mensen uit het dorp. Ze zijn te verlegen om tussen de "bule" buitenlanders te zitten. Daarnaast zijn we duur.

We hebben dus een nieuw internetcafe geopend. Naast onze playstationhal. Daar komen veel kinderen. Die kunnen we dan mooi aan het internet helpen, zo is onze gedachte. Daarnaast hebben we de computers uitgerust met fraaie games: Need for Speed, Red Alert, Far Cry etc. Om ze de overstap van de playstation naar de computer wat gemakkelijker te maken.

Maar wat blijkt.

De kinderen gebruiken nauwelijks het internet. Wat we zien zijn jonge mannen met mutsen op die tot diep in de nacht porno zitten te surfen. Absoluut ongegeneerd zitten de mannen die 6x per dag naar de moskee gaan, met z'n vijven achter een computer naar Indonesisch bloot te kijken.

Ook een markt inderdaad. Een vleesmarkt weliswaar die je in dit land waarschijnlijk niet lang open kan houden.

Merel en Roel

De afgelopen weken waren er twee Nederlanders in Pangandaran. Ze komen hier al enkele jaren. Merel is fotograaf en wat Roel doet weet ik niet precies. Het zijn aardige mensen. Het soort dat je graag om je heen wilt hebben.

Roel en Merel willen hier graag een huis huren. Ze hoeven dan niet telkens in een hotel te slapen wanneer ze in Pangandaran zijn. Als ik wat vind dan stuur ik ze een email. Ik ga een beetje mijn best doen.

Misschien kunnen we samen wel wat artikelen maken. Dat zou natuurlijk hartstikke mooi zijn.

Een paar maanden geleden sprak ik hier ook een fotograaf. Hij had een leuke foto gemaakt van een " surfbabe" in een burkina. In Nederland was er op het zelfde moment een relletje over een Zwols zwembad. Dat had een meisje geweigerd die in een burkina aan het zwemmen was.

De foto legde in 1 keer het bekrompen denken van de Zwolse badmeester vast: het Indonesische meisje was een fraai exemplaar. De burkina en het surfboard met op de achtergrond wuivenende palmbomen en een helderblauwe zee vormden een mooie compositie.

En wat we niet konden horen op de foto , zo vertelde de fotograaf grappend, was het middaggebed dat uit de moskee te horen was.

Paranormaal

Mijn vrouw is erg bijgelovig. Gisteren is ze naar haar oom in Sumatra geweest. Hij kan vanaf Sumatra precies zien wat er hier, enkele honderden kilometers verder, aan de hand is. Hij hoeft z'n ogen maar dicht te doen en ziet....

De oom heeft mijn vrouw een steentje gegeven die ze in ons nieuwe zaakje moet verstoppen. Dan komen er geen geesten en veel klanten. Ik geloof dat de hele zaak al vol ligt met steentjes, bloemen en (inmiddels verdorven) etenswaren.

Ik heb helemaal niets met dat bijgeloof. Hoe langer ik hier ben, hoe meer het me is gaan tegenstaan. Ik zie alleen maar mensen zonder opleiding die van allerlei onzin uitkramen.

Laatst had er iemand kiespijn. De pijn zou komen door beestjes die in de kies zaten, zo wist de oude genezeres van ongeveer 80 jaar. Ze had een uitgehold bamboestokje dat ze tegen de wang van de patient drukte. Vervolgens gooide ze wat zelf meegebracht water in de bamboe. Toen er tenslotten een beestje op de grond viel dat wellicht in de bamboe of het vieze water zat, lachtte ze hard.

,,Zie je wel" , zei ze terwijl ze me triomfantelijk aankeek.

Val toch dood, dacht ik.