Gisteren vierde Indonesie haar 63ste verjaardag. De eilandenarchipel is ruim een halve eeuw onafhankelijk. En dat moest gevierd worden. Mensen houden immers van feestjes. Vooral als ze niets te vreten hebben. Het doodt de tijd een beetje.
Ik zapte thuis wat van zender naar zender en zag eigenlijk overal het zelfde. Ingevallen wangetjes van mensen die echt niets te eten hebben. En met pukkels bezaaide gezichten van mensen die alles wat eetbaar is in vette olie gooien. Sommigen, waaronder ik ook, zijn vadsig.
En dat is lastig, kan ik vertellen. De hitte pakt je bij de strot en stompt je in de volle maag.
Maar wat zag ik nog meer opt de 63ste verjaardag van Indonesie. Geen Nederlandse vlaggen die in de fik werden gestoken. Geen verwijten over dit en dat en zus en zo. Geen als.....dan.....
Nou ja, het boetekleed werd overigens ook niet aangetrokken. Het was in mijn ogen wel wat gepaster geweest overigens. Het gaat slecht met de economie, het land wordt geteisterd door natuurrampen. En er is (zucht-heb je hem weer) veel corruptie.
Ik zat op mijn stoel gekluisterd te kijken naar de variant op het Nederlandse koekhappen. Hier heet dat kroepoek happen.
Ik maakte een sprongetje toe ik moslimmannen zag zaklopen.
Ik speelde luchtgitaar bij het bamboe-paalzitten.
Ik begon te gapen bij het kokosnoot schieten en zag me zelf in wazige beelden klootschieten te Eefde.
Er is dus helemaal niets veranderd hier. Leve de koningin riep ik.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten