Plastic

In Nederland zijn plastic tassen een beetje in de ban. Bijna niemand stopt zijn boodschappen nog in zo'n niet verteerbare tas.

Ik geloof dat je in Singapore zelfs in stukken wordt gehakt voor het bezitten van een plastic tas.

Je ledematen worden dan wel weer in zo'n tasje gedaan. Maar dat is anders.

In Indonesie krijg je voor alles een plastic tasje. Koop je tofu op de markt: plastic tasje. Een kilo sinaasappels: nog een plastic tasje. Pakje sigaretten: weer plastic tasje. Alllemaal zwart, maar in verschillende maten.

Wanneer ik terugkom van de markt hangt heel mijn brommer vol met plastic tasjes. En thuis doen we al die plastic tasjes in een grote plastic tas.

Misschien hebben we ze nog wel eens nodig, vindt mijn vrouw.

Meestal weiger ik de plastic tasjes. Slecht voor het milieu zeg ik dan.

Ik krijg een mooie glimlach terug. De meest fraaie is van de fruitjuffrouw. Ze heeft al haar tanden nog. Bovendien zijn ze hagelwit.

Dat komt door de knoflook waarop ze de hele dag op kauwt. Ze stinkt ontzettend uit haar mond.

,,Vandaag geen plastic zakje, meneer?"

,,Nee hoor, ik heb mijn eigen tas bij me."

,,Maar dan wordt ie vies. Niet erg meneer?"

,,Nee hoor, ik was hem elke week."

,,Stukje zeep dan? Is nieuw."

,,O ja, fijn, wil ik wel."

,,Krijgt meneer ook een nieuw plastic tasje, een rode. Met reclame erop."

,,Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag, meneer. Komt u morgen weer?"

Porno-hetze II

Niet alleen ik zit te lullen over die op handen zijnde anti-pornowet. De wet moet alles wat maar een beetje naakt laat zien verbieden.

In de Golkar partij, jarenlang onder de vorig jaar overleden president Soeharto de grootste partij in de archipel, is een scheurtje ontstaan.

Zo'n 20 centimeter onder de navel van een Balinese politica. Zij vindt de wet onzin.

Ze staat daarin niet alleen. Heel Bali hekelt de plannen van de collega's uit Jakarta.

Hoe kan het ook anders. Bali is immers geen moslimgebied. Hier heerst de Hindu-godsdienst. En dat is van een heel andere orde.

Tempels laten een 8-armige Shiva zien die aan elke hand een jonge maagd aan het liefkozen is.

Ganesh doet wonderen met zijn slurf en blaast man en vrouw tot onvoorspelbare hoogten. Iets lager op de tempel liggen de meisjes nog na te puffen van de raketvlucht.

Pronte borsten, sluike haren en zinnelijke lippen.

De kunstenaars die met hamer en houweel deze lichamen vormden, zouden nu worden gestenigd.

In Aceh dan want daar geldt de Sharia al.

Maar de Balinese politica is ook eerlijk: ,, er wordt gewoon veel geneukt hier op Bali. Toeristen komen daar op af. Geen sex, geen toerisme. Zo zien wij dat."

Zoiets zei ze in een lang opiniestuk in de Jakarta Post.

Maar ze begon natuurlijk met de tempels enzo. ,,Moeten die soms allemaal worden afgebroken?"

Ik moest een beetje denken aan de Taliban. Deze rovers hebben ook een paar prachtige Buddha beelden kapotgeschoten.

Ze gebruikten tanks met hele lange lopen.

Een absoluut fallussymbool denk ik dan.

Porno-hetze

Vandaag las ik een bericht in The Jakarta Post. Het ging over een op handen zijnde anti-pornowet.

Tsja, dacht ik bijmezelf, volgens jaar zijn er verkiezingen.

De politici maken wat schijnbewegingen. Ze willen hun corruptie onder de smoezelige deken van de pornografie verbergen.

Erg slim want het in het electoraat vallen veel strenge moslims te winnen.

De meeste moslims hier interesseert het geen reet. Porno of geen porno.
Bovendien barst het van de hoeren. Het is een bruisende industrie. Mensen verdienen er hun brood mee.

In 1 van mijn internetcafe's wordt bijna alleen maar porno gesurft. Op Alexa kun je zien dat porno op nummer 1 staat wanneer het gaat om het internetbezoek van Indonesie.

Lekker toch?

De wet, zo las ik verder, geldt ook voor artiesten.

Billenschuddende Dangdut zangeressen kan straks niet meer. Zij kunnen straks allemaal de illegaliteit in.

Wordt het dus nog ranziger. Ik haat Dangdut.

Ik heb op het bericht in de krant gereageerd. Momenteel ga ik door de censuurmolen heen.

Ben benieuwd.

Joris Driepinter

Ik ben een echte melkdrinker. Het is mijn favoriete drank. Daarna komt cola. De echte. Uit een authentiek flesje. Zo'n blikje smaakt weer heel anders.

Cola drink ik vooral wanneer ik ziek ben. Het doodt de bacterien. En de rest ook, heb ik wel eens gehoord.

In Indonesie hebben ze geen melk zoals in Nederland. Hier manipuleert Friesche Vlag. Vette melk voor magere mensen.

In Nederland dronk ik de laatste jaren sojamelk. Even wennen maar wel lekker. Als het maar koud is.

In Indonesie hebben ze ook sojamelk. Maar alleen in die kleine pakjes. Daarnaast is er soja-meloensap, soja-citroensap en ga zo maar door.

Vandaag zag ik op de televisie dat de keuringsdienst van waren morfaline in soja-produkten heeft aangetroffen. Ook had de dienst ontdekt dat veel etenswaren in een bepaalde supermarkt verlopen waren.

Dat zijn nog eens goede berichten, dacht ik.

Ik wist niet eens dat ze hier een keuringsdienst hadden.

Waarom gaan ze niet eens naar de markt. Bij de slager zijn meer vliegen dan vlees te vinden. De visboer heeft schurft op zijn handen. En de groenteboer verkoopt blauwe meloenen.

Daar is waarschijnlijk geen eer te behalen. Onbegonnen werk.

Na de Friesche Vlag en de sojamelk ben ik hier overgestapt op de kokosnootmelk. Daar kan niet mee gekloot worden.

Het is een heidens karwei om zo'n noot te breken. Ik gebruik zo'n krom hakmes en sta toch wel zo'n 5 minuten te houwen.

Maar dan heb je ook wat.

Kokosnootmelk met wat ijs is voortreffelijk. Wel gewoon uit de noot drinken.

Wanneer ik tijd over heb, gooi ik de melk en het witte vlees dat aan de binnenkant van de noot zit in onze blender.

Een kokosnootmilkshake heb je dan.

Ik had die eerder in Thailand gedronken. In Nederland probeerde ik het ook te maken met geimporteerd kokosnootsap en -vlees.

Dat smaakte nergens naar.

Nu heb ik het geheim omtdekt. Er grooien veel kokosnoten op het land van mijn vrouw dus daar ben ik de laatste tijd vooral te vinden.

Soms val ik tevreden in slaap onder mijn favoriete kokosnootboom.

Tuurlijk heb ik mijn helm op.

Ethische poep

Naast mijn werk is een restaurant. Het is een steakhouse. Helemaal gericht op buitenlanders. Net zoals mijn peperdure internetcafe.

Ik moet toegeven. Ze zijn heel goed. De schnitzels, gordon bleu's en pizza's zijn de beste hier. De sapjes worden helaas wat teveel aangelengd met water, maar goed.

Het is te billijken.

De eigenaresse heeft een vriendin. Ze is lesbisch. En getrouwd. Zegt ze. Dat kan helemaal niet hier in Indonesie. Dit is een moslimland.

Homo's worden gedoogd maar trouwen is onmogelijk.

Ze bedondert de boel kortom.

Nu is ze met haar vriendin naar Australie vertrokken om te werken. Het restaurant loopt goed, maar een vliegticket betalen is onmogelijk. Hoe dan?

Ze bedondert de boel.

Let op!

Ze heeft haar vriendin uitgehuwelijkt aan een Australier.

,,Als jij haar wilt neuken moet je voor mij een ticket, een baan en een visum regelen." Natuurlijk zei ze het niet zo maar daar kwam het wel op neer.

Er zijn een paar maanden voor nodig geweest om die Australier het net in te lokken.

Raffinement en achterbaksheid. Een scheutje jalouzie en je tekent een Indonesier.

Die Australier doet triuwens netzoals Mel Gibson. In werkelijkheid is hij een slap aftreksel van Forest Gump.

Hij heeft het dus gedaan. Zijn hotelletje staat inmiddels op naam van zijn en haar vrouw.

,,Schaakmat" , zij mijn beste vriend over de zaak.

Mijn beste vriend is uiteraard Nederlander. Ik laat me niet te veel in met de lokalen hier. Oke een paar goed opgeleide Chinezen mag ik graag zien.

Maar dat gebeurt niet te vaak. We werken allemaal hard.

Mijn beste vriend zit hier al veel langer dan ik.

,,Als je niet oppast poep je al je etisch besef eruit hier."

Ramadan

Het is al weer 2 dagen Ramadan in Indonesie. Voor sommigen 1 dag. Er was een beetje onenigheid over de startdatum hier.

,,Dat heeft met de stand van de maan te maken" , legde ik uit.

,,Lul maar raak", glimlachten ze terug.

Ik heb helemaal niets met wat voor geloof dan ook. De moslims profileren zich te veel vertel ik hier altijd.

,,Waarom moeten jullie uit elke moskee zingen dat Allah groot is?"

In een straal van ongeveer 50 meter rondom mijn huis staan drie moskeeen. Allemaal toeteren ze hetzelfde in het rond.

De een nog harder dan de ander.

,,Geef mij het serene klokgelui maar. Die zingt nooit vals."

,,Lul jij maar raak" , glimlachen ze terug.

De gebeden in Indonesie zijn niet zoals in Turkije of Iran. Ik kan het weten. Ik ben er geweest. Daar wordt het gebed over gelaten aan geschoolde Imams.

Hier mag iedereen een gebedje doen.

Laatst hoorde ik iemand hijgend zingen over sigaretten, drank en vrouwen.

,,Wil ie soms wat meer van dat alles?", vroeg ik aan mijn vrouw.

,,Lul jij maar raak" , glimlachte ze terug. ,,Nee , hij heeft spijt dat constant sigaretten leent en zijn geld direct opdrinkt. Hij hoopt dat zijn vrouw hem hoort bidden."

Soms hoor ik ook kinderen bidden. Dat is wel aandoenlijk omdat ze de tekst wel eens vergeten. Je hoort dan een hoop gegiechel, wat gestamel, en opeens de zware stem van de Imam.

,,Lullen jullie maar raak." Ik denk dat hij dat zegt. Nou ja, ik hoop het.

Afgelopen nacht was er een fanatiekeling achter de microfoon gekropen. Met zo'n hoge, snijdende stem schreeuwde hij de donkere nacht in.

Ook om 4 uur in de ochtend is Allah groot tenslotte.

Ik werd een beetje bang van die man.

Een kennis van me is laatst midden in de nacht met kromzwaard naar de moskee gehold.

,,Is het nu eens uit met dat gejank van jullie, zo midden in de nacht."

Hij is verhuist en ik heb hem niet meer gezien.