Ramadan

Het is al weer 2 dagen Ramadan in Indonesie. Voor sommigen 1 dag. Er was een beetje onenigheid over de startdatum hier.

,,Dat heeft met de stand van de maan te maken" , legde ik uit.

,,Lul maar raak", glimlachten ze terug.

Ik heb helemaal niets met wat voor geloof dan ook. De moslims profileren zich te veel vertel ik hier altijd.

,,Waarom moeten jullie uit elke moskee zingen dat Allah groot is?"

In een straal van ongeveer 50 meter rondom mijn huis staan drie moskeeen. Allemaal toeteren ze hetzelfde in het rond.

De een nog harder dan de ander.

,,Geef mij het serene klokgelui maar. Die zingt nooit vals."

,,Lul jij maar raak" , glimlachen ze terug.

De gebeden in Indonesie zijn niet zoals in Turkije of Iran. Ik kan het weten. Ik ben er geweest. Daar wordt het gebed over gelaten aan geschoolde Imams.

Hier mag iedereen een gebedje doen.

Laatst hoorde ik iemand hijgend zingen over sigaretten, drank en vrouwen.

,,Wil ie soms wat meer van dat alles?", vroeg ik aan mijn vrouw.

,,Lul jij maar raak" , glimlachte ze terug. ,,Nee , hij heeft spijt dat constant sigaretten leent en zijn geld direct opdrinkt. Hij hoopt dat zijn vrouw hem hoort bidden."

Soms hoor ik ook kinderen bidden. Dat is wel aandoenlijk omdat ze de tekst wel eens vergeten. Je hoort dan een hoop gegiechel, wat gestamel, en opeens de zware stem van de Imam.

,,Lullen jullie maar raak." Ik denk dat hij dat zegt. Nou ja, ik hoop het.

Afgelopen nacht was er een fanatiekeling achter de microfoon gekropen. Met zo'n hoge, snijdende stem schreeuwde hij de donkere nacht in.

Ook om 4 uur in de ochtend is Allah groot tenslotte.

Ik werd een beetje bang van die man.

Een kennis van me is laatst midden in de nacht met kromzwaard naar de moskee gehold.

,,Is het nu eens uit met dat gejank van jullie, zo midden in de nacht."

Hij is verhuist en ik heb hem niet meer gezien.