Edmee

De afgelopen dagen was ik in het ziekenhuis om een lezing te geven.

Mijn vrouw moest toevallig ook bevallen. Dat kwam mooi uit. Ik was daar op uitnodiging van kinderarts Asep.

Hij wilde alles over psychiatrie weten.

,,Dat kennen wij hier nog niet zo goed. En jij Krik weet daar alles van af."

Ik gaf hem helemaal gelijk.

Asep is een leuke man. Hij lacht veel en zenuwachtig.

Zo'n dokter die je graag in je laatste uren aan je doodsbed wilt hebben.

Mensen zoals Asep ken ik maar al te goed. Ze lachen omdat ze niets meer kunnen. Ze hebben te veel ellende gezien om nog serieus te lijken. Asep is halverwege het proces schat ik. Nog een paar 8-jarigen met een schedelfractuur omdat ze van hun brommer zijn gedonderd en Asep is klaar.

Nog 10 3-jarigen die zonder helm bij een dronken vader op de scooter frontaal tegen een vrachtwagen zijn opgeknald en Asep heeft de eeuwige schaterlach.

,,Schizofrenie Krik. Schizofrenie is toch net een I-Pod waarvan de shuffle op reverse is ingesteld? Ik bedoel dat je er uiteindelijk knettergek van wordt? je hoort van alles maar luisteren lukt niet meer. Is dat het Krik? Die schizofrenie van jullie?"

In Indonesie bestaan geen schizofrenen. Ze zijn bezeten door geesten. En ze zijn talrijk ook nog eens.

Ik groette Asep en liet hem alleen met zijn I-Pod op shuffle-reverse.

,,Tot kijk man."

Ik maakte me klaar voor de lezing. Deze keer wilde ik het grondig aanpakken.

Een rollenspel. Ik heb dat altijd een mooie manier gevonden om serieus voor lul te staan.

En daar had ik nu eens echt zin in.

,,Ik ben Jezus en ik kom jullie verlossen."

Ik zag wat zusters zenuwachtig aan hun hoofddoek plukken. In Indonesie dragen zusters een hoofddoek. Niet omdat het hygienisch is. Meer omdat het moslim is.

,,Ik vergeef jullie zonden. Ik ben de herder. Jullie zijn mijn varkentjes."

Vertel mij wat dacht ik. Ik ben hier reuzegoed aan het uitpakken. De verlosser...varkentjes...ze begonnen steeds meer te schuiven op hun stoelen.

,,Uw koninkrijk is gekomen" schreeuwde ik. ,,Kom aan mijn voeten en vind rust en vergiffenis."

1 zuster stond op.

Ze keek me vuil aan.

Ze opende haar uniform en gaf me een blik op een phenergan-fragmentatie-bom.

Ze knipoogde schalks.

Naast haar liet een andere zuster haar billen zien.

Ik zag een cluster-klysma schitteren tussen een stel bruine, platte billen.

Indonesische vrouwen hebben over het algemeen geen billen.

Sommigen hebben weer wel cluster-klysma's.

De verplegers in de zaal zetten opeens allemaal een pantzer-po op het hoofd.

,,Schoft" , zei de cluster-klysma-zuster, terwijl ze gebukt met haar achterste naar me toe stond.

,,Ik blaas je weg."

,,Hond" , siste de phenergan-fragmentatie-bom zuster. ,,Ik maak je af."

Lul maar raak, glimlachte ik terug. ,,Ik zal twee keer opstaan, zo makkelijk krijgen jullie me niet."

Toen hoorde ik een knal.

En nog 1.

Het werd rood voor mijn ogen.

3 dagen later werd ik wakker.

,,Wat zit je toch raar te doen, gekkerd" , zei mijn vrouw.

,,Hier , kijk naar je dochter..hoe ga je haar noemen?"

,,Edmee" , zei ik.

Want eigenlijk gaat nooit iemand dood.