Kuala Lumpur

,,Krik somberman, laat dat kunstlicht in Singapore nou even voor wat het is en ga eens naar Kuala Lumpur."

(ik heb van mijn vrouw de bijnaam somberman gekregen. zelfs wanneer ik onder mijn geliefde kokosnootboom zit, mijn dochter me moederlijk aanschouwt, jericho, mijn hond zijn kop op m'n schoot legt en mijn vrouw m'n voeten masseert. zelfs dan nog mompel ik over doom en spleen.)

Maar goed, Kuala Lumpur dus.

Heel erg moslim dacht ik altijd. Heb ik niets mee op. Maar nog nooit zoveel Chinezen en Indiers bij elkaar gezien. 1 keer liep ik langs een moskee.

Heel zachtjes en bedeesd klonk daar het Allah Ekbar.

Ik heb direct maar even gevraagd of de karaoke machine het wel goed deed.

,,Bij ons meneer. Bij ons in Pangandaran gaat dat toch heel wat anders."

" O ja", zei de man. ,,Indonesie ja...daar bidden ze alleen maar ter eer en meerdere glorie van henzelf. Niet opdat Allah hen hoort, maar opdat de familie hen hoort. Ce gens la meneer... die mensen daar meneer... die bidden niet , die tellen."

Waar had ik dat toch meer gehoord, dacht ik bij mezelf.

Kuala Lumpur werd opeens een stuk aantrekkelijker voor me.

Omdat drugs er verboden is gebruikt namelijk iedereen drugs. Omdat prostitutie echt niet kan gaat iedereen naar de hoeren.

Degene die niet gaat is zelf hoer. Zo gaat dat in Kuala Lumpur.

Ik heb daar aan de opiumpijp gezeten met 10 chineze hoeren om me heen. Ik las voor uit Slauerhof. ,,Het leven op aarde."

Zo heette dat boek van de dokter met wie ik zoveel gemeen heb.

Ik gooide er nog een paar dichtregels tegen aan.

,,alles wat is onstaan is het waard te vergaan."

en

,,voel je je leeg en verlaten, laat een scheet en stop je hoofd onder het laken."

Ik had het dus absoluut naar mijn zin daar. In Kuala Lumpur.

Toen ik boven op een wolk in slaap viel, de waterpijp doorgaf fluisterden tien lieftallige chinezen me in het oor.

,,Krik, somberman, dat de slaap der rechtvaardigen zich over je mag ontfermen."