Wat nu Tempo Doeloe

Ik heb het nooit leuk gevonden daar...zo rond die evenaar...de zon...ze kookt je hersens gaar...ik werd er knettergek van.

Nu zitten we met z'n allen rond het haardvuur...ergens in Deventer. Elk jaar zijn we met minder. Ed ging dood door een scheurtje in z'n aorta. Chris liet het er gewoon bij. Ik ben er nog...voor de helft dan...beginnende dementie...incontinent als de zaken me niet aanstaan. Bor is er ook nog.

In al die tijden, zo door de eeuwen heen, is hij mijn enige vriend geweest. Bor...hij heeft het ook niet zo op mensen.

Al dat gezeik over die tempo doeloe...het lakse leven in Buitenzorg. De ondergaande zon in Pangandaran...het deed mij niet zoveel. Nog steeds niet. Ik kon een beetje genieten wanneer ik alleen was. Ik reed stapvoets op mijn paard...draafde door kokosnootvelden...sloeg er af en toe eentje van de boom met mijn zwaard.

Ik ben geen heilige ...nooit geambieerd ook...ik weet precies hoe het werkt. In Transsylvanie toen ik als adjudant van Vlad Tepes honderden mensen op palen spietste wist ik al dat ik aanleg voor het smerige werk had.

Ik deed mijn werk goed, ik verzon de naam Dracula.

Later heb ik mijn eigen naam verpatst aan de NASA. Ze wilden een ruimteveer naar mij noemen...en shuttle...wat je wilt. Het was zo'n 40 jaar terug. Wat wil je dan? Na meer dan 2000 jaar met je eigen naam te koop lopen is ook niet alles. Nu ben ik naamloos...het doet mijn persoon meer eer aan.

Al die kinderen die ik over de kling heb gejaagd. Hun herinnering is net zoals mijn naam...totaal leeg. Niemand heeft ze ooit gekend.

Ik voelde helemaal niets...1-jarigen met hun hoofd tegen de bomen kapot slaan. Het geluid is anders...een open fontanel klinkt anders dan wanneer de schedel al helemaal dicht is gegroeid.

Daar kwam in 's nachts achter...ik sliep nooit...muggen...slangen....tijgers. Ik verlangde naar de dag. Ik nam wraak op mijn slapeloze nachten. Kinderen, jonge vrouwen...ik bond ze vast aan de boom en smeerde hun genitalien in met chilipeper.

Die gasten daar...ik moet het ze nageven...ze schreeuwden nooit...een zacht weeklagen...ik kon er wel van genieten...ik deed mijn werk.