woensdag 14 oktober 2009

Stille Kracht (een parabel)

Dat ik godverdomme hier, midden onder de evenaar, er achter moet komen waar mijn talenten liggen. Op middelbare leeftijd nog wel...er rest me weinig tijd...ik moet aan de slag.

Ik doe aan zinloos geweld tot in de hoogste macht. Ik ben het licht dat mensen met een bijna dood ervaring zien. De Vernietiger. Ik laat ze nog even rondspartelen op het aardse.

Vorige week heb ik mijn eerste moord gepleegd. Ik wandelde op het strand.

,,He trut je staat in mijn zon, pleur op."

,,Wat meneer?"

Met een kokosnoot ramde ik een paar keer op dat eierhoofdje. Die Indonesiers, voer voor orthopeden met hun afwijkene schedels. Ik gaf ze nog wat om zich over te buigen.

Drie klappen met een kokosnoot. Het meisje keek verdwaasd toen ze neerviel. Ik was er niet tevreden over. Met mijn Zwitsrs zakmes sneed ik haar keel open.

Kijk, dat doet een man goed. Ik kreeg een stijve. Niet dat ik wou neuken maar me even aftrekken boven zo'n gladgesneden kut zag ik wel zitten.

Ik kreeg een beetje spijt van die opengereten keel maar kon nog wel klaar komen. Ondanks het gereutel.

Even verderop schoot ik een paar vissers door het hoofd. Mijn colt.45 mag dan wel een oudje zijn, van 1 meter mist ie nooit. Zo'n gaatje in het voorhoofd staat eigenlijk heel wat netter dan het gebeuk met een kokosnoot. Ik vroeg me af of ik me nog eens zou aftrekken.

Maar mijn hond zat al op een lijk te rijden. Ach mijn hond, ik verwaarloos hem, maar nu heeft ie me toch een plezier. Kijk hem eens tekeer gaan.

Toen ik thuis kwam spijkerde ik de huisvrouw aan de deur vast. Ik heb haar nooit gemogen.

,,Jezus als vrouw, hoe bevalt dat nu. Wees in ieder geval blij dat je aan eerste klas teakhout bent vastgenageld loeder. Niet iedereen krijgt zo'n voorkeursbehandling."

Ik heb haar in de fik gestoken, met deur en al. Teakhout dat vlamt als geen ander. En de geur van verbrand mensenvlees...tsja...ik bereidde een nasi voor mijn vrouw.

Geen opmerkingen: