Kuala Lumpur

,,Krik somberman, laat dat kunstlicht in Singapore nou even voor wat het is en ga eens naar Kuala Lumpur."

(ik heb van mijn vrouw de bijnaam somberman gekregen. zelfs wanneer ik onder mijn geliefde kokosnootboom zit, mijn dochter me moederlijk aanschouwt, jericho, mijn hond zijn kop op m'n schoot legt en mijn vrouw m'n voeten masseert. zelfs dan nog mompel ik over doom en spleen.)

Maar goed, Kuala Lumpur dus.

Heel erg moslim dacht ik altijd. Heb ik niets mee op. Maar nog nooit zoveel Chinezen en Indiers bij elkaar gezien. 1 keer liep ik langs een moskee.

Heel zachtjes en bedeesd klonk daar het Allah Ekbar.

Ik heb direct maar even gevraagd of de karaoke machine het wel goed deed.

,,Bij ons meneer. Bij ons in Pangandaran gaat dat toch heel wat anders."

" O ja", zei de man. ,,Indonesie ja...daar bidden ze alleen maar ter eer en meerdere glorie van henzelf. Niet opdat Allah hen hoort, maar opdat de familie hen hoort. Ce gens la meneer... die mensen daar meneer... die bidden niet , die tellen."

Waar had ik dat toch meer gehoord, dacht ik bij mezelf.

Kuala Lumpur werd opeens een stuk aantrekkelijker voor me.

Omdat drugs er verboden is gebruikt namelijk iedereen drugs. Omdat prostitutie echt niet kan gaat iedereen naar de hoeren.

Degene die niet gaat is zelf hoer. Zo gaat dat in Kuala Lumpur.

Ik heb daar aan de opiumpijp gezeten met 10 chineze hoeren om me heen. Ik las voor uit Slauerhof. ,,Het leven op aarde."

Zo heette dat boek van de dokter met wie ik zoveel gemeen heb.

Ik gooide er nog een paar dichtregels tegen aan.

,,alles wat is onstaan is het waard te vergaan."

en

,,voel je je leeg en verlaten, laat een scheet en stop je hoofd onder het laken."

Ik had het dus absoluut naar mijn zin daar. In Kuala Lumpur.

Toen ik boven op een wolk in slaap viel, de waterpijp doorgaf fluisterden tien lieftallige chinezen me in het oor.

,,Krik, somberman, dat de slaap der rechtvaardigen zich over je mag ontfermen."

Nieuwjaarsduik

Pffff. Het zit er op. We hebben de kerstdagen gevierd met het eten van 3 zelf geslachte varkens. Helemaal op de moslim-wijze. Gewoon lekker voor het huis.

De stille nachten die zo spreekwoordelijk zijn voor kerst werden hier trouwens totaal verstierd.

Nog nooit zoveel gejank gehoord uit de 3 moskeeen die rond mijn huis staan. Ok. Tweede kerstdag viel op een vrijdag. Dan staat de karaoke machine sowieso wat harder en vaker open.

Maar al met al was het hemeltergend. Geen biddende Krikkie die in serene stilte een schietgebedje kon doen.

Ik heb die varkens wel met een nekschot om het leven gebracht. Nog een paar keer in de lucht geschoten ook. Gewoon. Omdat het kan.

Op 1 januari heb ik de eerste nieuwjaarsduik van Pangandaran georganiseerd.

Als Nederlander, maar ook als mens, moet je nooit je geschiedenis vergeten.

In Bathmen sprong ik altijd in de Schipbeek. Maastricht bood de Maas op 1 januari. In Breda moest ik het doen met het Spanjaardsgat. Antwerpen heeft de diepe Schelde en mijn laatste jaren in Noordwijk wenste de Noordzee me een gelukkig nieuwjaar.

Hier hebben we de Indische Oceaan.

En het valt niet mee om bij een temperatuur van 30 graden in een zee van 20 graden te springen.

Er is moed en durf voor nodig.

Ik had dus een grapje bedacht.

!0 airconditioners in een ruimte van 3 bij 3 meter gezet en daar dan met 50 man in gaan staan. Het ijs hing aan de Indonesische snorren.

Snot trouwens ook.

Een beetje een omgekeerde nieuwjaarsduik dus. Wat temperatuur betreft dan. Ik heb nog nooit zoveel mensen zo hard zien lopen naar de zee.

Koddig.

Volgend jaar doe ik het andersom. Dan gaan we gewoon op het strand staan en flikkeren we de airco's in het water. Aangesloten uiteraard op het stroomnet.

Het zal ze leren.