Stille Kracht (een parabel)

Dat ik godverdomme hier, midden onder de evenaar, er achter moet komen waar mijn talenten liggen. Op middelbare leeftijd nog wel...er rest me weinig tijd...ik moet aan de slag.

Ik doe aan zinloos geweld tot in de hoogste macht. Ik ben het licht dat mensen met een bijna dood ervaring zien. De Vernietiger. Ik laat ze nog even rondspartelen op het aardse.

Vorige week heb ik mijn eerste moord gepleegd. Ik wandelde op het strand.

,,He trut je staat in mijn zon, pleur op."

,,Wat meneer?"

Met een kokosnoot ramde ik een paar keer op dat eierhoofdje. Die Indonesiers, voer voor orthopeden met hun afwijkene schedels. Ik gaf ze nog wat om zich over te buigen.

Drie klappen met een kokosnoot. Het meisje keek verdwaasd toen ze neerviel. Ik was er niet tevreden over. Met mijn Zwitsrs zakmes sneed ik haar keel open.

Kijk, dat doet een man goed. Ik kreeg een stijve. Niet dat ik wou neuken maar me even aftrekken boven zo'n gladgesneden kut zag ik wel zitten.

Ik kreeg een beetje spijt van die opengereten keel maar kon nog wel klaar komen. Ondanks het gereutel.

Even verderop schoot ik een paar vissers door het hoofd. Mijn colt.45 mag dan wel een oudje zijn, van 1 meter mist ie nooit. Zo'n gaatje in het voorhoofd staat eigenlijk heel wat netter dan het gebeuk met een kokosnoot. Ik vroeg me af of ik me nog eens zou aftrekken.

Maar mijn hond zat al op een lijk te rijden. Ach mijn hond, ik verwaarloos hem, maar nu heeft ie me toch een plezier. Kijk hem eens tekeer gaan.

Toen ik thuis kwam spijkerde ik de huisvrouw aan de deur vast. Ik heb haar nooit gemogen.

,,Jezus als vrouw, hoe bevalt dat nu. Wees in ieder geval blij dat je aan eerste klas teakhout bent vastgenageld loeder. Niet iedereen krijgt zo'n voorkeursbehandling."

Ik heb haar in de fik gestoken, met deur en al. Teakhout dat vlamt als geen ander. En de geur van verbrand mensenvlees...tsja...ik bereidde een nasi voor mijn vrouw.

Terug op aarde

Pfff....godsamme...ik ben weer terug...een verslonsde klus die ik eeuwen geleden in Perzie in gang had gezet.

Toegegeven, mijn adviezen als hofkapper en -stylist - ik stelde het volkje van boeken en poezie lange baarden en zwarte gewaden voor - zijn nogal uit de hand gelopen.

Maar ik heb het land wel waar ik het hebben wil, alhoewel dat groen ook weer heel anders uitpakt. Bedoelt voor ecologische doeleinden maken die Perzen er nu een politieke zaak van.

Tsja, dat georganiseerde toeval in deze moderne tijden, nog wel mijn specialiteit, het valt allemaal niet mee.

Om twee adelaars boven mijn stulpje op de Acropolis tegen elkaar aan te laten vliegen is toch heel iets anders dan de grond in die Indonesische Archipel zonder niet al te veel kleerscheuren te laten trillen.

Ook dat ging mis. De landing verliep op zijn kortst gezegd uiterst rommelig. Ik landde weliswaar in Tsikmalaya maar moest een correctie maken in Bali. En alsof dat nog niet genoeg was moest ik om niet op mijn godenbibs te vallen nog een huppeltje naar Sumatra maken. Als een turnstertje met een slechte landing.

Vroeger draaide ik er mijn hand nog niet voor om om vanaf een willekeurige ster tussen de benen van een 17-jarige te landen.

Goden zijn ook aan slijtage onderhevig, alhoewel het tegendeel vaak beweert wordt.

Ik weet niet of ik er wel goed aan doe hier langer te blijven. Wat administratieve vormfouten leveren in dit van corruptie doordrongen paradijs te weinig op. Daarnaast nemen mijn krachten zienderogen af.

Het landen lukt niet meer. Mijn ogen zien verkeerde dingen. Nog een paar maandjes en ik moet vraagtekens gaan zetten bij mijn interpretatievermogen. Iets dat voor goden vaak de nekslag is.

Misschien moet ik mijn werkzaamheden in de lage landen als manisch zorgzame weer eens oppakken. Het heeft me altijd goed gedaan om zoveel bijeengepakte gekte te zien.

We wachten af....ijs en weder dienende.